Honore al Adam Lindsay Gordon
de Franciska Toubale

La unua seminario organizita de la Viktoria Esperanto Federacio por la jaro 2006 fariĝis homaĝo al la Aùstralia poeto , Adam Lindsay Gordon, pro la longdaùra entuziasmo kaj admiro de nia membro, John Adams

John opinias ke la nomo de Adam Lindsay Gordon havas sian lokon apud tiuj de Banjo Paterson aù Henry Lawson kaj fondis kune kun la historiisto de la Brighton tombejo, Travis Sellers, the Adam Lindsay Gordon Rememorigan Komitaton, kiu donis al si la taskon organizi ĉiujaran memorceremonion pri la morto de la poeto, la 24an de junio 1870

Favora koincido estis ke la « Champions » muzeo en la Federacio Placo en Melburno ĝuste je la sama periodo proponis ekspozicion de pentraĵoj pri ĉevalkonkursoj en la kamparo kaj deziris laùnĉi la libreton de doktoro Helen W.Kinloch pri « Adam Lindsay Gordon- la ĉevalrajdanto kaj la poeto ».

Ĉiuj tiuj projektoj kuniĝis en unu memorinda tago.

Grupo de dek kvin esperantistoj renkontiĝis je la 10a matene  en la fama melburna rendevuejo : la horloĝoj de la Flinders stacidomo. Malgraù aù pro la malvarmeco , ĉiu energie piediris al la statuo de Adam Lindsay Gordon ,skulptita de Paul Raphael Montford, apud la ŝtata parlamento, metis du korbojn da floroj je la piedo de la statuo kaj komencis blovi sapbobelojn en ĉiuj direktoj , memore al liaj famaj versoj :

« La vivo estas ĉefe ŝaùmo kaj bobelo,

   Du aĵoj staras kiel ŝtono

   Afableco por alies zorgoj

   Kuraĝo por siaj propraj »

Tiam John donis al ni informojn pri la vivo kaj la personeco de Adam Lindsay Gordon.

Pro tio ke la programo estis bone disvastigita per la ABC radio kaj per la ĵurnalo « The age » venis kelkaj homoj , kiujn alparolis la aktoro Geoff Dening, nia akompananto dum la tuta tago . Ankaù scivolemaj preterpasantoj interesiĝis pri la okazaĵo.

(above) Heather Heldzingen kaj Lez Farkas blovas bobelojn

La babilemaj esperantistoj povis ĝiskontente babili dum tagmanĝo en la Federacio Placo tiel forgesante la trablovon.

En la posttagmezo , dum la plenkreskuloj individue vizitis la muzeon « Champions » , la infanoj aù blovis gigantajn sapbobelojn ekstere aù konstruis ĉevalojn per kartono kun la celo uzi ilin en la ombro de lampo. Poste prelegis profesoro Chris Wallace Crabbe, deklamis Geoff Dening kaj prezentis sian libreton doktoro Helen W Kinloch.

Ni travivis informplenan tagon en ĝoja etoso. La pozitiva flanko de tiu evento estas ke la esperantistoj ne restis inter si , sed intermiksis kun la admirantoj de Adam Lindsay Gordon.

Koran dankon al John Adams , la organizanto de la programo. Mi lasas al li la plezuron prezenti al ni lian ŝatatan poeton, Adam Lindsay Gordon.

Special thanks to Franciska Toubale and the U3a Melbourne Club of Henry Broadbent for their patience in correcting my errors.

ADAM LINDSAY GORDON  EN ESPERANTO

Antaŭe la poetoj estis idoligitaj kiel herooj, sed hodiaŭ ni rekonas poeton per lia bona poezio. Gordon postvivis ĉi tiuj ŝanĝjoj de pli ol cent jaroj kaj estas nun rekonata kiel kaj heroo kaj verkisto de bona poezio.

La Aŭstralia nacia poeto devenas de Skota Bienulo, li naskiĝis sur Portugala grundo en la Acoroj kaj estis sendita en Anglujon. Ĉar li tiom embarasis siajn gepatrojn per sia senbrida konduto kaj per siaj rilatoj kun kanajloj kaj Ĉevalvetantoj, ke ili ne povis iel ajn toleri lin kaj sendis lin al la Kolonioj, al Suda Aŭstralio kun leteroj cele lin prezenti al la bienuloj, de tiu Ŝtato.

Gordon alvenis apud Adelajdo Haveno en la dek kvara de Novembro mil ok cent kvindek tri. Li ignoris la leterojn de prezentado kaj aliĝis al la Suda Aŭstralia Polica rajdanta Polico. Li pasigis du jarojn en la rajdanta polico plejparte en la polica kazerno en Penola. En tiu tempo granda aktiveco okazis en Suda Aŭstralio ĉar oro estis malkovrita en Viktorio. La havenoj de Adelajdo, Robe kaj MacDonnell Urbo fariĝis vojaĝfinoj por la enmigrantoj kiuj elektis eniri Aŭstralion tra la havenoj de Adelajdo, Robe kaj MacDonnell urbo por eviti la pagon de imposto, trudita al orministoj en Viktorio. La ministoj surteriĝis en Suda Aŭstralio kaj marŝis tra veprejo, dezerto kaj arbaro al la Viktoria orkampoj.

Elveninte el la fumaj, malpuregaj, densegaj anglaj urbegoj, Gordon alfrontis puran aeron, brilajn klarajn ĉielojn, stelajn noktojn kaj strangajn vegetaĵarojn kaj bestojn kiuj ŝanceliĝis liajn sentojn.  Gordon havis mallongan vivon. du dek jarojn en Anglujo kaj preskaŭ dek sep jarojn en Aŭstralio. Gordon dum tiuj dek sep jaroj ĉiam esperis akiri sufiĉe da mono por reiri al Anglujo, sed liaj poemoj grade komencis respeguli la fruan Aŭsralianan spiriton.

Gordon estis en la koro puritano. En lia menso estis absoluta diferenco inter bona kaj malbona, la postvivo de savo eterna aŭ damniĝo eterna, la signifo de la vivo kaj ankaŭ li dubis pri la kialoj por mortigi bestoj pro sporto. Disaj tra liaj poemoj estas etaj predikaĵoj pri virta vivo.

Gordon havis neniun ideon kial administri sin financojn, sed kaŝis sian teruran financan staton de sia edzino por ne maltrankviligi ŝin tamen ŝi devis scii.  Unue, Gordon kare vivis, sed poste li devis prunti monon de siaj amikoj.

Gordon estis bonega rajdanto de konkursĉevalo en saltkurado kaj estis la heroo de sia tempo en la konkursomondo, pro siaj multaj venkoj. En la deka de Oktobro mil okcent sesdek ok li gajnis tri saltkuradojn en unu posttagmezo. Multaj faloj el ĉevaloj rezultis en kapaj kaj brustaj vundoj, kiam la sola kuracado estis ripozi.

Gordon havis melankolian inklinon kaj li fariĝis pli kaj pli depremita post sia lasta malbona falo en Marto de la jaro mil okcent sepdek pro kapaj vundoj. Lia sola infano, nomita Annie, mortis en la jaro mil okcent sesdek ok je la aĝo de dekunu monatoj.

Gordon estis informita pri heredaĵo en Skotlando kiun li esperis ricevi sed la posedaĵo estis donita al alia parenco.  Je la dudek tria de Junio mil okcent sepdek la eldonisto de Gordon donis al li kalkulon por lia libro “Kamparaj Baladoj kaj Galopantaj Rimoj” kiun li ne povis pagi.  Frue la sekvantan matenon li kisis sian dormantan edzinon, kaj eliris la domon kun sia pafilo. Li iris al la Hotelo Marine en Brighton kaj frapis sur la pordon sed la hotelestro dormis. Li rekomencis sian piediron al la marbordo. Kiam oni trovis lin tie li estis pafinta kuglon tra sia buŝo. Estis unu Ŝilingo en la ĉapelo apud li. Lia tuta havaĵo.

La saman matenon la libro de Gordon estis en la librovendejoj.

Gordon estis idoligita ĝis proksimume mil naŭcent tridek.